Als ik uitwaai
is het niet dat ik veel denken wil
Als ik uitwaai
is het niet dat ik de tegels in mijn hoofd wil
Als ik uitwaai
is `t omdat ik los wil
Zien hoe het water glinstert boven de golven
De Luciditeit
De helderheid
Ik wil de wind in mijn hoofd
ik wil de wind in mijn hart
De wind leest mijn gedachten
Weegt elk woord overdenkt de avonden
Maakt duinen van gedachten
en een zeebank van de geluiden van de stad
Al was hij moe van al die jaren
waar de wolken overheen waren gesneld
Ik wil de wind in mijn hoofd
ik wil de wind in mijn hart
De wind speelt ruisend met de golven
en plooit het eeuwig denken
de rimpels van inspanning uitgestrekt over het strand
waarin het dag licht langzaam zinken zal.
Het strand de plek waar alles opnieuw begint
de voetstappen achter en de sporen voor me
mijn blik naar morgen, en het verlangen naar de verte.
Met mijn vingers probeer ik het zand te bewaren
Hoe mijn wimpers de tranen dragen van de wind.
een gedicht van Arjan Slotboom
Mijn associatie:
Voel en ervaar, neem dat gevoel in je op.....
Al bij het schetsen van composities en details,
zag ik een wapperende sjaal.
Ook de kleding moest wind zichtbaar maken.
Helmgras, hoe mooi is die beweging met wind.....
Het enige nog nodig:
Die dag gevuld met veel wind.
No comments:
Post a Comment