Ineens een telefoontje op woensdag...
Wil je komen naar Café Trouw in Dordrecht?
Hier zouden de winnaars bekend worden gemaakt.
Mijn reactie; Waarom,
ik sta niet in de top 3.
Op internet kon iedereen stemmen op zijn favoriet.
Mijn gedeelde 5e plek was duidelijk onvoldoende.
Mijn gedeelde 5e plek was duidelijk onvoldoende.
Maar je staat wel gepland voor een kort interview...
Enfin, vanuit een plichtsgevoel toch maar richting DordrechtDe expositie was met zoveel zorg ingericht.Als genomineerde je foto op zo'n prominente plek.Tja, dat calvinistische is ook in mij.
Donderdag ontving ik een ander mailtje.
Een interview voor Trouw de krant.
Mijn verhaal achter de foto.
Met mijn visie en verhaal achter de foto,
was ik aanwezig in Dordrecht.
Na een discussie over politiek opvolger van Calvijn,
werden wij, genomineerden, op het podium verzocht.
Op de rij af het korte interview over de foto.
Iedereen zijn eigen verhaal.
Erg leuk al die achtergronden te horen.
Tja, het moment van de winnaars,
Mijn idee, drie publiekswinnaars uit de genomineerden.
Nee, helemaal fout.
Eén keuze uit het publiek,
en twee vanuit de vakjury.
1e Vakjuryprijs ...
'Memory'
Ik wist niets van de vakjury prijzen.
De publieksprijs was overduidelijk.
Voor Silvia huisman
een foto met een persoonlijk verhaal.
Een kostbaar aandenken aan wat is geweest.
Bij de eervolle vermeldingen een eigen favoriet.
Dan de foto van het boek door Willem Melching,
een vakjuryprijs, Een mooie compositie,
met opnieuw een treffend verhaal achter de foto,
Voor mij werd het echt spannend!
'Memory' was ook door anderen beoordeeld.
Anderen uit de wereld van fotografie en kunst.
Door het suggestieve is het niet een gemakkelijk beeld.
Maar 'Memory' heeft de 1e vakjury prijs.
Dit beeld, in het jaar van Calvijn.
Voor mij, een dubbele betekenis.
Dit dierbare beeld
als herinnering aan een bijzondere vrouw,
en in deze expositie zo treffend,
zo een eer op de juiste plek....
Natuurlijk met opmerkingen door derden.
Deze verwarming, alleen voor de rijken?
Niet wetend misschien van de vele sanatoria in die tijd.
Ook de armen met tbc maakten hiervan gebruik.
Buiten dat gaat Calvinisme niet over arm en rijk.
Het is een levenswijze,
gevolgd door arm en rijk...
"Memory", een vervlogen tijd.
Deze zorgvuldig gemaakte hemdjes,
uit een huis vol herinneringen.
Een leven lang bewaard in een oude schoenendoos,
samen met andere handwerkjes,
Sunlight zeepjes uit de jaren 50 en vele klosjes garen.
Een huis gevuld met die oude schoenendozen,
als getuigen van een eenvoudig en spaarzaam leven.
Het leven van een bijzonder mens,
die wij tante Alie mochten noemen.
Al jarenlang weduwe en
gekluisterd aan huis door een handicap.
Tevreden met dat keukentje zonder heet water,
een tweepits gastelletje,
voor een kopje pruttelende koffie of thee.
Géén klein huis, nee, een prachtig herenhuis.
Met een buurvrouw
die tot aan het eind de maaltijden verzorgde.
En haar bed in de kleine kamer,
met dat fraaie uitzicht op de appelbomen.
Een vrouw met een rijke geest,
zonder materiële behoeftes.
Haar leven volledig geaccepteerd
en in God's handen gelegd.
Er zijn was het belangrijkste,
haar vertellen over onze wereld,
zodat ze samen met ons kon genieten.
Met altijd een reep chocola in voorraad,
voor ons, om mee naar huis te nemen.
Nu bewust vastgelegd
in deze eenvoudige foto zonder opsmuk.
Als dierbare herinnering aan een andere tijd,
een tijd zonder verkwisting.
Een tijd zonder een Zeeman of Hema,
een tijd ver voor onze huidige wegwerpmaatschappij.
Een tijd van eenvoud, spaarzaamheid en geloof.
Al die andere dozen?
Nu zorgvuldig bewaard op onze zolder......
No comments:
Post a Comment